Wikang Pambansa: Daan Tungo sa Pagkakaisa at Kaunlaran ng Bayan

Ang wika ay hindi lamang mga salitang ating binibigkas. Ito ay buhay — isang patunay ng ating pagkatao at pinagmulan. Bilang isang Grade 11 student, napagtanto ko na ang Wikang Pambansa ay hindi lang simpleng asignatura sa paaralan. Ito ay isang sagradong bahagi ng ating pagkakakilanlan bilang Pilipino, at higit pa rito, ito ang daan tungo sa pagkakaisa at kaunlaran ng bayan.

Sa ating henerasyon ngayon, kung saan mabilis ang pag-usbong ng teknolohiya at globalisasyon, unti-unti nang nahahalo ang ating wika sa mga banyagang salita. Madalas nating marinig ang “Taglish,” at minsan, nakakalimutan na natin ang tunay na ganda ng wikang Filipino. Ngunit bilang kabataan, naniniwala ako na tungkulin naming ipagmalaki, gamitin, at ipagpatuloy ang pagpapayabong ng sariling wika. Sa simpleng paraan ng paggamit nito sa pakikipag-usap, pagsusulat, at pag-aaral, naipapakita namin ang paggalang at pagmamahal sa ating kultura.

Ang Wikang Pambansa ay tulay ng pagkakaunawaan sa kabila ng ating pagkakaiba. Mula sa hilaga hanggang sa timog, sa bawat isla ng ating kapuluan, nagiging iisang tinig tayo sa pamamagitan ng Filipino. Ito ang nagbubuklod sa ating mga damdamin, pangarap, at adhikain bilang mamamayan ng iisang bansa.

Bilang isang mag-aaral, nakikita ko rin kung paano nagiging daan ng kaunlaran ang ating wika. Sa pamamagitan ng wikang naiintindihan ng lahat, mas nagiging madali ang pagkatuto, pagtutulungan, at pag-unlad ng komunidad. Sa mga talakayan sa paaralan, proyekto ng kabataan, at mga programang pangkomunidad, ang wikang Filipino ang nagbibigay-boses sa mga ideya at adhikain ng kabataan. Ito ang nagiging sandata namin upang makilahok sa pagbabago ng lipunan.

Ngunit ang wika ay mananatiling buhay lamang kung patuloy natin itong gagamitin at pahahalagahan. Kaya’t bilang isang Grade 11 student, ipinapangako kong ipagmalaki ang ating Wikang Pambansa—hindi lang sa mga gawaing pang-akademiko, kundi sa araw-araw na pakikisalamuha. Dahil sa bawat salitang Filipino na aking binibigkas, naroon ang pagmamahal ko sa bayan at ang paniniwalang sa pagkakaisa ng wika, doon nagsisimula ang tunay na kaunlaran.

Ang Wikang Pambansa ay hindi lang bahagi ng ating nakaraan; ito ay susi sa ating kinabukasan. Sa patuloy na paggamit, paglinang, at pagmahal dito, maitataguyod natin ang isang bansang may pagkakaisa, may dangal, at may malinaw na direksyon tungo sa pag-unlad.